تبلیغات
سایه روشن - هفت شهر عشق
هفت شهر عشق

                                                                            بیان وادی استغنا
                                     بعد از این وادیِّ استغنا بوَد                          نه درو دعویّ و نه معنا بوَد
                           
                                    هفت دریا یک شمر اینجا بوَد                        هفت اخگر یک شرر اینجا بوَد

                                    هشت جنّت نیز اینجا مرده ایست                هفت دوزخ همچو یخ افسرده ایست

                                   صد هزاران سبز پوش از غم بسوخت          تا کــه آدم را چــــراغی بر فروخـــت

                                  صد هزاران جسم خالی شد زِ روح               تا دراین حضرت ،درو گر گشت نوح

                                  صد هزاران پشّــه در لشـــگر فتاد                تا براهیــــم از میان با ســر فتــاد

                                  صد هزاران،طفل،سر ببریده گشت              تا کلیــم الله صــاحب دیده گشت

                                  صد هــزاران خــلق در زنّـــار شد                 تا که عیسی محــرم ِاســرار شد

                                  صد هزاران جان ودل تاراج یافت                   تا محمّد یک شبی معـــراج یافـت

                                  قـدر، نه نو دارد ایــنــجا نه کهـن                  خواه اینجا هیچ کن خواهی مکن 

                                  گــر جهانی دل کبــابی دیده ای                   همچنان دانم که خوابی دیده ای

                                 گر در این دریا هــزاران جان فتــاد                   شبنـمی در بحـرِ بی پایان فتــاد

                                 گر فرو شُد صد هزاران سر به خواب              ذرّه ای با سایه ای شد ز آفتاب

                                 گر بریخت افلاک و انجم لَخت لَخت                 در جهان کم گیر برگی از درخــت

                                 گر زِماهی در عدم شد تا به ماه                    پای موری لنگ شد در قعر چاه

                                 گر دو عالم شد همه یکبار نیست                 در زمین ریگی، همان انگار نیست

                                 گـر نمانـد از دیــو و از مـردم اثــر                   از ســرِ یــک قطــره باران در گــذر

                                 گر بریخت این جمله یِ تنها به خاک               مویِ حیــوانی اگـر نبوَد چه باک

                                گر شد اینجـا جزو و کل، کلی تبــاه                کم شد از روی زمین یک برگِ کاه

                               گر به یک ره گشت این نُه طشت گُم               قطرهای در هشت دریا گشت گم  

پی نوشت: آقا پیمان!! اگر هستی حضور داشته باش!!!