سایه روشن: شعر
                 غنچه پژمرده رهی معیری
عاشق از تشویش دنیا غم دین فارغ استرهی
هر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است

چرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیست
غنچه پژمرده از تاراج گلچین فارغ است

شور عشق تزه ای دارد مگر دل؟ کاین چنین

خاطرم امروز از غم های دیرین فارغ است

خسروان حسن را پاس فقیران نیست،نیست
گر به تلخی جان دهد فرهاد، شیرین فارغ است

هر نفس در باغ طبعم لاله ای روید رهی
نغم سنجان را دل از گلهای رنگین  فارغ است

پیمان: انتقاد ،پیشنهاد، ناسزا؛سزا داری بی اسم با اسم بگو.

ممنون از همه تون هر چی ته دلتونه بگید


نویسنده: پیمان   :::  تاریخ: 1390/09/30   :::  گونه: رهی معیری، 


                 هفت شهر عشق
                                                                       بیان وادی حیرت
 بعد از این وادی ِ حیرت آیدت
کار دایم دردو حســـرت آیدت                              
                                                                                  هر نفس اینجا چو تیغی باشدت
                                                                                  هــر دمی اینجا دریغی باشــدت

آه  باشــد، درد باشــد، ســوز هـم
روز وشب باشد ،نه شب نه روز هم
                                                                                  آتشــی باشد فسرده مــرد این
                                                                                  یا یخی بس سـوختـه از درد ایـن


مردِحیــران چون رسـد ایـن جایـگـاه
در تحیُّـــــر مانــده و گــم کــرده راه
                                                                                 هرچ زد توحیــد بر جانــش رقـم
                                                                                 جمله گم گردد از او گـم نیز هم

گــر بـدو گوینــد مســـتی یا نه ای
نیستی ،گویی که هستی یا نه ای
                                                     
                                                                                در میــانی یا بـرونــی از میــان 
                                                                                 بـــر کنـــاری یا نهــانی یا عیان 
فــانیــی  یا  باقیــی یا  هــردویـی
یا نــه ای هــردو تویی یــا نه تویی

                                                                              گــوید اصــلاً میــندانـم چیـز من
                                                                               وان ندانـم هم ندانـم نیــــز من 

عاشــقم امــا ندانــم بر کیَــــم  
نه مسلمــانم نه کافر پس  چیم

                                                                             لیــکن از عشقــــم ندارم آگهــی
                                                                             هم دلی پر عشق دارم هم تهی 


 

                                               در نایِ خشکِ مرثیه
  خوان،نا نمانده است
                          
                                               طفلی برای زینــبِ کبـــری نمانـــده است

                                               باید به جایِ حافــظ و سعــدی لهوف خواند 

                                               دیگر برای ما  شــب یلدا نمـــانده اســــت  

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/30   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 شعر از حافظ
نقاشی استاد فرشچیانای غایب از نظر به خدا می سپارمت
جانم بسوختی و به دل دوست دارمت

تا دامن کفن نکشم زیر پای خاک
باور مکن که دست ز دامن بدارمت

محراب اَبرُویت بنما تا سحر گهی
دست دعا برآرم و در گردن آرمت

گر بایدم شدن سوی  هاروت بابلی

صد گونه جادویی بکنم تا بیارمت

خواهم که پیش میرمت ای بی وفا طبیب
بیمار باز پرس که در انتظارمت

صد جوی آب بسته ام از دیده بر کنار
بر بوی تخم مهر  که در دل بکارمت


خونم بریخت و ز غم عشقم خلاص داد
منت پذیر غمزه خنجر گذارمت

می گریم و مردام از این سیل اشکبار
تخم محبت است که در دل بکارمت

بارم ده از کرم سوی خود تا به سوز دل

در پای دم  به دم گهراز دیه بارمت

حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست
فی الجمله میکنی و فرو می گذارمت

پیمان: غلط املایی اگر داشت ببخشید بالا.!!!

* شب یـــــــلــــــدا تونم مبارک  (شعر حافظ به خاطر این شبه)*

دلی: ممنون. یواش یواش باید یک متن برای تولد سایه روشن بنویسم.
عذر تاخیر یا غیبت: معذرررررت ما هم آدمیم دیگه.

نقاشی از استاد: فرشچیان

نویسنده: پیمان   :::  تاریخ: 1390/09/29   :::  گونه: حافظ، 


                 هفت شهر عشق
                                                                              بیان وادی توحید
                                بعد از این وادیِّ توحیـــــد آیدت                            منزلِ تفریــــــــد و تجـــــــــرید آیدت

                                روییها چون زین بیـــابان در کنند                            جمله ســر از یـک گریبــان بر کنــند

                                گــر بسی بینی عـدد گر اندکی                           آن یــکی باشــد دراین ره در یــکی

                                چون بسی باشد یک اند یک مدام                        آن یک اندر یــک،یکی باشـد تمام

                                نیست آن یک کــان احد آیــد تـورا                         زان یــکی ،کان در عـدد آیــد تــورا

                               چون برونست از احـــــد وین از عدد                       از ازل  قطـــع نظـــر کــن  وز ابــد

                               چون ازل گم شــد ابـــد هم جاودان                        هر دورا کی  هیـــچ ماند در میان

                               چون همه هیچی بوَد هیچ این همه                       کی  بود دو اصل جز پیچ این همه


پیمان ما فقط امیدواریم خوب باشی و سالم و سایه ات بالای سر وبلاگت باشه

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/28   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 هفت شهر عشق
                                                                            بیان وادی استغنا
                                     بعد از این وادیِّ استغنا بوَد                          نه درو دعویّ و نه معنا بوَد
                           
                                    هفت دریا یک شمر اینجا بوَد                        هفت اخگر یک شرر اینجا بوَد

                                    هشت جنّت نیز اینجا مرده ایست                هفت دوزخ همچو یخ افسرده ایست

                                   صد هزاران سبز پوش از غم بسوخت          تا کــه آدم را چــــراغی بر فروخـــت

                                  صد هزاران جسم خالی شد زِ روح               تا دراین حضرت ،درو گر گشت نوح

                                  صد هزاران پشّــه در لشـــگر فتاد                تا براهیــــم از میان با ســر فتــاد

                                  صد هزاران،طفل،سر ببریده گشت              تا کلیــم الله صــاحب دیده گشت

                                  صد هــزاران خــلق در زنّـــار شد                 تا که عیسی محــرم ِاســرار شد

                                  صد هزاران جان ودل تاراج یافت                   تا محمّد یک شبی معـــراج یافـت

                                  قـدر، نه نو دارد ایــنــجا نه کهـن                  خواه اینجا هیچ کن خواهی مکن 

                                  گــر جهانی دل کبــابی دیده ای                   همچنان دانم که خوابی دیده ای

                                 گر در این دریا هــزاران جان فتــاد                   شبنـمی در بحـرِ بی پایان فتــاد

                                 گر فرو شُد صد هزاران سر به خواب              ذرّه ای با سایه ای شد ز آفتاب

                                 گر بریخت افلاک و انجم لَخت لَخت                 در جهان کم گیر برگی از درخــت

                                 گر زِماهی در عدم شد تا به ماه                    پای موری لنگ شد در قعر چاه

                                 گر دو عالم شد همه یکبار نیست                 در زمین ریگی، همان انگار نیست

                                 گـر نمانـد از دیــو و از مـردم اثــر                   از ســرِ یــک قطــره باران در گــذر

                                 گر بریخت این جمله یِ تنها به خاک               مویِ حیــوانی اگـر نبوَد چه باک

                                گر شد اینجـا جزو و کل، کلی تبــاه                کم شد از روی زمین یک برگِ کاه

                               گر به یک ره گشت این نُه طشت گُم               قطرهای در هشت دریا گشت گم  

پی نوشت: آقا پیمان!! اگر هستی حضور داشته باش!!!  

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/26   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 شعری از عبدالرضا فرید زاده
گلدانشرمنده ام قربان کمی باران ندارید ؟     
در خود پلاسیدم شما گلدان ندارید ؟

این قدر بد اخمید پس لبخندتان کو ؟            
جز این نگاه سرد یخبندان ندارید ؟


قربان چرا وقتی که می بینید ما را ،         
در ذهنتان تصویری از انسان ندارید؟

گیرم که ما زشتیم این آغازمان نیست .        
باشد شما زیبا ولی پایان ندارید ؟

آه این تکبر  این تکبر شرک محض است   
در خود مگر یا نوح یا طوفان ندارید ؟

البته می بخشید اما مطمئنید،                   
مخلوط با ایمانتان شیطان ندارید ؟


پیمان: همتونو دیدم برای بعضیا نتو نستم نظر
بذارم اما ممنون.
انگار عین مارکوپولو  از این به بعد کارمون همینه. ممنون

شنیدن این شعر از زبان بهروز بقایی حال دیگری دارد ممنون.


بسیار تشکر و خدا قوت به مهشید خانم امشب چقدر ممنون گفتم


توجه:در نظر سنجیم شرکت کنید ممنون.

نویسنده: پیمان   :::  تاریخ: 1390/09/23   :::  گونه: سایر شاعران، 


                 هفت شهر عشق
                                                                           بیان وادی معرفت
                                     بعد از آن بنمایدت پیش نظر                           معرفت را وادیی بی پا وسر

                                     هیچکس نبوَد که او این جایگاه                       مختـلف گردد زِبسیاریِ راه

                                    لاجرم بس ره که پیش آمد پدید                      هر یکی،برحدِّخویش آمد پدید

                                    کِی تواند شد در این راهِ خلیل                        عنکبوتِ مبتلا هم سیرِپیل

                                    سِیـــرِهرکس تا کمالِ وی بوَد                        قُربِ هر کس حسبِ حال وی بوَد

                                    گر بپرّد پشّه چندانی که هست                     کی کمال صُرصُرش*آید بدســت

                                    لاجرم چون مختلف افتاد سِیــــر                    هم روش، هرگز نیفتد هیچ طیر

                                    معــرفت زینجا تفـــاوت یافتست                    این یکی محراب و آن بت یافتست

                                    چــون بتــــابد آفـــتابِ معــــرفت                   از سپهرِاین رهِ عالــــــــی صــــفت

                                    هر یکی بیــنا شود بر قدر خویش                  باز یابد در حقیقت صدر خویـــــــــش

                                   ســـرِّذرّاتــش همه روشن شــود                  گُلخُن دنیا بر او گُلشـــــــن شــــــود

                                   مغــز بیند از درون نه پوســت،او                    خود نبیـــند ذرّه ای جــز دوســت، او

                                   صـــد هـــزار اصــرار از زیر نقـاب                   روز میـــبنمــایدت چــون آفتـــاب

                                   صد هزاران مرد گُم گردد مدام                    تا یکی اســـرار بیــن گـردد مــدام

                                   کامــلی باید،درو جــانی شگــرف                  تا کنـــد غواصـــی ِایــن بحـــر ژرف

                                   گر زِ اســـرارت شـــود ذوقی پدید                  هر زمانت نو شـــود شـوقی پدید

                                   تشنــگیِّ بــر کمــــال،اینجا بـــوَد                   صد هــــزاران خون،حلال اینجا بوَد

                                   گر بیاری دست تا عـــرشِ مجیــد                    دَم مزن یک ساعت از هَل مِن یَزید

                                   خویــش را در بحر عرفان غرق کن                   ورنه بــاری خــاکِ ره بر فــرق کن

                                   گر نه ای،ای خُفتــه اهلِ تهنیـت                    پس چــرا خود را نــداری تعــزیــت

                                   گــر نداری شــادیی از وصـــلِ یار                   خیــــــــز باری ماتمِ هجـــران بدار

                                   گـــــر نمیبـــینی جمـــالِ یــار تو                    خیــــــــز منشیـــن،می طلب اسرار،تو

توضیح:*صُرصُر=جیرجیرک

پی نوشت:از اینجا یه همتون خدا قوت میگم به جای پیمان/پیمان ! جات خالیه زودتر بیا

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/23   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 هفت شهر عشق
                                                                بیان وادی عشق

                              بعد از این وادیِّ عشق آید پدید                           غرقِ آتش شد کسی کانجا رسید

                              کس در این وادی بجز آتش مباد                           وآنک آتش نیست عیشش خَوش مباد

                              عاشق آن باشد که چون آتش بوَد                        گرم رو، سوزنده و ســـــــــرکش بوَد

                              عاقبت اندیش نبوَد یک زمـــــــان                         در کشد خوش خوش بر آتش صد جهان

                              لحظه ای نه کافری داند،نه دیـــن                         ذرّه ای نه اشک شناسد ،نه یــــــقین

                              نیک وبد در راه ِاو یـــــــکسان بوَد                         خود چو عشــــق آمد نه این نه آن بوَد

                             ای مباحی این سخن آنِ تو نیست                        مرتدی تو  ،این به دندانِ  تو نیســـت

                              هرچ دارد،پاک در بازد به نـــــقـــد                        وز وصــــــــــال دوست مینازد به نقــد

                              دیـــــگـــران را وعــده ی فردا بوَد                        لیک او را نقـــــــد ،هم اینجــــــــــا بوَد

                             تا نسوزد خویش را یکـــــــــبارگی                        کِی تواند رَست از غمــــــخوارگــــــــــی

                            عشق اینجا آتش است وعقل، دود                        عشـــــق کامــد در گریــــزد عقــل زود

                            عقل در سودایِ عشق استاد نیست                   عشـــــق،کار ِعقلِ مادر زاد نیــســت

                            گر زِغیبت دیده ی ِبخشـــند راســت                     اصـلِ عشــق اینجا ببینی کز کجاست

                            هست یک، یک برگ از هستیِ عشق                  سر به بَر افکنده از مستیِ عشـــق

                            گر تورا آن چشـــــــمِ غیبی باز شــد                     با تو ذرّاتِ جهان همــــــــــراز شـــــد

                            ور به چشـــم عقل بگشـــایی نظــر                     عشـــــق را هرگـــز نبینی پا وســــر

                           مـــردِ کار افتــاده بایــد عشــــــق را                      مـــــردم ِآزاده بایـــد عشـــــــــــق را

                            زنده دل بایــــد در این ره صـــد هـزار                      تا کنــد در هر نفــس صد جــان نثــار

پی نوشت: آقا پیمان!! امیدوارم هر جا هستی خوب وخوش باشی

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/21   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 هفت شهر عشق
                                                                                 بیان وادی طلب
                           
                                  چون فرود آیی به وادیّ طلب                              پیشت آید هر زمانی صد تعب

                                  صد بلا در هر نفس اینجا بوَد                               طوطی ِگردون،مگس اینجا بوَد

                                  جدوجهد اینجات باید سالها                                 زانک اینجا قلب گردد کارها
 
                                  ملک اینجا بایدت انداختن                                   ملک اینجا بایدت در باختن

                                  در میان ی خونت باید آمدن                                  وز همه بیرونت باید آمدن

                                 چون نماند هیچ معلومت به دست                        دل بباید پاک کرد از هرچ هست

                                  چون دل تو پاک گردد از صفات                              تافتن گیرد زِحضرت نور ذات

                                 چون شود آن نور بر دل آشکار                               در دلِ تو یک طلب گردد،هزار

                                 گر شود در راه او آتش پدید                                  ور شود صد وادی ِناخوش پدید
    
                                 خویش را از شوقِ او دیوانه وار                            بر سر آتــــــــش زند  پروانه وار

                                سر طلب گردد زِمشتاقی ِ خویش                        جرعه ی می خواهد از ساقیِ خویش

                                جرعه ای زان باده چون نوشش شود                    هر دو عالم،کل فراموشش شود

                                غرقه ی دریا بماند خشک لب                               سرّ جانان میکند از جان طلب

                                ز آرزویِ آنکه سر بشناسد او                               زِ اژدهایِ جان ستان نهراسد او

                                کفرو لعنت گر به هم پیش آیدش                         در پذیرد تا ،دری بگشایدش 

                                چون درش بگشاد،چه کفر و چه دین                     زانک نبوَد زان سویِ در،آن و این

پی نوشت:بر گرفته از منطق الطیر عطار نیشابوری هفت وادی در این کتاب بیان شده برای رسیدن به کمال اگر همراه باشد در غیبت پیمان عزیز هر هفت وادی را بگوییم

پیشاپیش متشکرم از صبر وتحملتان

نویسنده: مهشید دریا  :::  تاریخ: 1390/09/19   :::  گونه: منطق الطیر، 


                 رباعی از بابا طاهر عریان
نقشعاشق آن بی که دائم دربلا بی
                        ایوب آسا به حرمان مبتلا بی
حسن آسا بدستش کاسه زهر
                        حسین آسا بدشت کربلا بی


پیمان: خدا رو شکر!!!!

می خواستم یک چیزی بگم حیف که در شان این پست نیست.


دوباره نیستم یک مدتی،واسمون حرف در نیاریدا.!!




نویسنده: پیمان   :::  تاریخ: 1390/09/18   :::  گونه: بابا طاهر عریان، 


برگه ها: [1]   [2]    (شمار: 2)
Design By: BehNam

 اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم